MUZIEKPRODUKTIES
Bert Bijlsma
Eelco Gelling Band
Met
leeftijdsgenoot Jan Akkerman wordt de op 12 juni 1946 te
Zwartsluis geboren Eelco Gelling veelal gezien als de
beste uit Nederland afkomstige gitarist. Auto-didact
Gelling begon zijn muzikale loopbaan in het begin van de
jaren zestig in formaties als The Rocking Hurricanes en
The Rocking Strings, waarmee in '62 de single
"Autumn Leaves" en de EP "Black Rock"
werd gemaakt, inmiddels absolute collector items. Eelco
was destijds de zanger/gitarist, Hans Kinds de ritme- en
Willy Middel de basgitarist. Het repertoire was voor die
tijd modebewust, maar dat veranderde door de komst van
zanger Harry Muskee in 1964. Niet alleen werd de bandnaam
veranderd, eerst in The Sharks en vervolgens in Cuby + Blizzards, ook muzikaal veranderde er het nodige: Harry
bracht de blues binnen de band en een eigen(wijze)
uitstraling. De volgende acht jaar vormden Eelco en Harry
de spil van wat uitgroeide tot de beste en meest
legendarische bluesgroep die Nederland ooit rijk was.
Eelco als begenadigd gitarist en componist, Harry als
emotionele vocale speerpunt en indrukwekkende
tekstschrijver. De eerste single verscheen in 1965,
"Stumble And Fall"/"I'm So Restless",
het jaar erop gevolgd door "LSD Got A Million
Dollars"/"Your Body Not Your Soul", de
eerste hit,"Back Home"/"Sweet Mary"
en "Richard Cory"/"You Don't Know".
En de eerste langspeler kwam uit. "Desolation", waarmee C+B, zoals de band vaak kortweg genoemd werd, meteen een Edison in de wacht sleepte. Opmerkelijk was verder, dat de Drentse formatie de lieveling werd van het hoofdstedelijke "underground" blad Hitweek, later Witheek en Aloha. Aan "imagebuilding" behoefden Eelco, Harry en hun wisselende kompanen, waaronder, naast Kinds en Middel, Hans Waterman, Herman Brood, Dick Beekman, Jaap van Eik, Herman Deinum, Hans Lafaille en Helmig van der Vegt, niet te doen: dat werd voor hen gedaan. Cuby + Blizzards werd absolute top, ook over de landsgrenzen. De band nam, zonder Muskee en Brood, in '67 een LP op met de Amerikaanse blueszanger/pianist Eddy Boyd, "Praise The Blues", begeleidde de net met Them gekapte Van Morrison bij een korte heftige tour door Nederland. En maakte zelf de ene fraaie langspeler na de andere; neem "Groeten Uit Grollo". "Trippin' Thru' A Midnight Blues" en "Appleknockers Flophouse", maar scoorde ook regelmatig hits, waarvan de grootsten, "Another Day, Another Road", "Window Of My Eyes" en "Appleknockers Flophouse" als regelrechte klassiekers bestempeld kunnen worden. In de belangrijke Cuby-periode deed Eelco Gelling echter ook wel eens andere dingen: neem een uitstapje naar de "supergroep" Tower in 1970, met verder ondermeer Boudewijn de Groot. Daarvoor was hij overigens ook al gevraagd om te komen spelen bij John Mayall's Bluesbreakers (als vervanger van Peter Green, op zijn beurt weer vervanger van Eric Clapton) en Van Morrison, maar Gelling bleef kiezen voor een samenwerking met Harry Muskee binnen Cuby + Blizzards; die band zou het immers wel gaan maken internationaal. Dat viel echter tegen, doordat de nieuwe manager meer tijd en energie stak in Focus, dat het "worldwide" wel redde, dan in C+B. "Hoewel wij naadloos gepast zouden hebben in die scene rond The Fillmore East en West", zou Eelco later opmerken. Frustatie sloeg toe binnen de band en in 1972 werd besloten te stoppen. Het jaar erop werd nog een reünie-optreden gegeven in De Kolk te Assen en in januari 1974 voor het VARA-TV programma Nederpopzien, waarvan de langspeler "Afscheidsconcert" verscheen. Eelco en Harry hadden toen al geprobeerd een band op te zetten met pianist Rob Hoeke, maar dat mislukte. In 1975 was daar echter wel Red White & Blue, met naast Eelco en Harry de uit Q65 afkomstige gitarist Frank Nuyens, basgitarist Lou(rens) Leeuw en drummer Herman van Boeyen. Deze formatie trad niet alleen met veel succes op tijdens zowel het Lochem festival als Pinkpop, maar bracht ook een LP uit met de groepsnaam als titel, waarvan enkele singles werden gehaald. In 1976 heette de band, in gewijzigde samenstelling (Herman Brood was bijvoorbeeld terug) echter weer Cuby + Blizzards en werd de langspeler "Kid Blue" gemaakt. Toen vond Eelco dat de tank C+B helemaal leeg was en sloot hij zich aan bij Golden Earring, waarmee hij niet alleen speelt op de LP's "Contraband" en "Live", maar tevens op tour ging in The States. Het boterde echter niet tussen het grillige gitaarwonder Gelling en het strak georganiseerde Earring-bedrijf, met als gevolg dat Eelco midden in een Amerikaanse tour zijn biezen pakte. "lk dacht bij The Earring m'n spelplezier terug te krijgen, maar dat liep heel anders. Misschien had ik na Cuby beter een jaar rust kunnen nemen", denkt Eelco nu. Terug in Nederland vulde Gelling zijn tijd voornamelijk door het meedoen aan (platen)sessies (bijvoorbeeld met Flavium) en enige tijd als lid van de Freelance Band. Tot hij in de eerste helft van de jaren tachtig weer herenigd werd met Harry Muskee in diens formatie Muskee Gang. Tijdens de opnamen van de tweede LP daarvan, "Rimshots In The Dark" in 1986, werd Eelco vervangen door Erwin Java en dook vervolgens op bij Blues Connection, waarmee hij in 1988 een LP uitbracht. In de jaren negentig deed Gelling vooral veel sessiewerk, maar werkte ook met verschillende eigen formaties. Of was plotseling de stergitarist van de Leigh Blond Band (1996), met naast Bert "Leigh Blond" de Ruijter de Britse topvokalist Chris Farlowe, toetsenist Pavel Rosak, saxofonist Dr. Pepperoni, bluesharpist Kim Snelten en zijn oude makkers Herman Deinum en Hans Lafaille. Momenteel is Eelco bezig met de voorbereidingen van een nieuwe eigen CD met zijn huidige band, bestaande uit zanger/gitarist Ron "El Kroppo" Krop, toetsenist Johan Tol, basgitarist Arjen Rijsdijk en drummer Jeffrey van Duffelen. Door de wol geverfde muzikanten, die Gelling muzikaal gezien helemaal doen opleven. Reikhalzend wordt dan ook niet alleen naar die op stapel staande CD, maar tevens naar de live-optredens van deze Eelco Gelling Band uitgekeken. "lk heb er weer zin in", laat Eelco zich niet zelden tijdens repetities ontvallen. Waarom is binnenkort te beluisteren in de zaal en op de plaat. Aart Roza |